Przykład: Sport

Sport jest uprawiany swobodnie, według wspólnie ustalonych zasad – to idealny rodzaj wspólnotowej aktywności opartej na regułach, która przynosi radość uczestnikom, promuje sprawność fizyczną i, zwłaszcza jako sport wyczynowy, jest niezwykle atrakcyjna. W związku z tym autorytarne systemy władzy zawsze próbowały instrumentalizować sport dla własnych celów. Stawia to je jednak przed fundamentalnym dylematem, ponieważ sport, ze swej natury, jest ściśle oparty na regułach, a zatem stoi w sprzeczności z autorytarnymi strukturami władzy.

Należy jednak dokonać analitycznego rozróżnienia między sportem, polityką sportową a polityką ogólną. Nawet jeśli polityka sportowa, na przykład przyznawanie Igrzysk Olimpijskich lub Mistrzostw Świata, jest skorumpowana lub napędzana autorytarnymi strukturami władzy, niekoniecznie wypacza to sam sport; co więcej, w świecie, w którym struktury władzy odgrywają znaczącą rolę, polityka sportowa często może być prowadzona z trudem, zgodnie z uczciwymi (praworządnymi) procedurami. Analiza polityczna musi zatem rozróżniać między samym sportem, polityką sportową (która powinna być jak najbardziej sprawiedliwa i demokratyczna) a polityką ogólną – kwestią etyczną, odrębną od moralizmu.

Sam sport, który rozprzestrzenił się na cały świat, stanowi fundamentalną przeciwwagę dla żądzy władzy i działania. Nawet w polityce sportowej, idąc za przykładem starożytnych igrzysk olimpijskich w Grecji, wielokrotnie można karać tych, którzy prowadzą agresywne wojny.